درمیان سرمای زمستان وجودم گرم

              دلم چشم به راه هم راز و همدم

در میان راه رهنوردی پیداست

              از صدای او آه سردی پیداست

گفتم رهنورد همدم من شو

               دیدم رهنورد آرومی محو شد

آخر رهنور خود همدمی داشت

               که پشت سرش قدم بر می داشت...

نوشته شده در سه شنبه 14 خرداد1387ساعت 22:58 توسط امین| |