عشق بارانی
دست بردار از این هیکل غم که ز ویرانی خویش هست آباد. دست بردار که تاریکم و سرد چون فرو مرده چراغ از دم باد. دست بردار ز تو در عجبم به در بسته چه می کوبی سر. نیست می دانی در خانه کسی سر فرو می کوبی باز به در. زنده این گونه به غم خفته ام در تابوت. حرف ها دارم در دل می گزم لب به سکوت. دست بردار که گر خاموشم با لبم هر نفسی فریاد است. به نظر هر شب و روزم سالی است گر چه خود عمر به چشمم باد است. رانده اندم همه از درگه خویش. پای پر آبله لب پر افسوس می کشم پای بر این جاده ی پرت می زنم گام بر این راه عبوس. پای پر آبله دل پر اندوه از رهی می گذرم سر در خویش می خزد هیکل من از دنبال می دود سایه ی من پیشاپیش. می روم با ره خود سر فرو چهره به هم. با کسم کاری نیست سد چه بندی به رهم؟ دست بردار!چه سود آید بار از چراغی که نه گرماش و نه نور؟ چه امید از دل تاریکی کسی که نهادندش سرزنده به گور؟ می روم یکه به راهی مطرود که فرو رفته به آفاق سیاه. دست بردار از این عابر مست یک طرف شو منشین بر سر راه! عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت [فریدون مشیری] [فریدون مشیری] دوستت دارم با تمام وجودم![گل] من اگر می گریم دل من غمناک است سالها پشت در خانه او می رفتم به امیدی به نگاهی که سر صبح پرواز کبوبر خاطر سرد مرا می شکند هیزم خیس دل غمگینم باز با گرمی مواج صدایش بدمد مردمان می گویند مردمان می خندند ولی انگار این بغض فروخته من خبرش نیست که تا کی به امیدی به نگاهی فرو می کشند آه ای همدم پاییزی من! حال اگر می بینی که دلم باخته و تشته پاییزان است٬ سبب این غم جانکاه مرا می یابی مردمان می گویند مردمان می گریند.
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت
تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من
از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟
امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه !
امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .
گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .
گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟
افكند صبحگاه در آيينه چون نگاه
در لا به لای موی چو كافور خويش ديد :
يك تار مو سياه ؛
در ديدگان مضطربش اشك حلقه زد
در خاطرات تيره و تاريك خود دويد
سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود
يك تار مو سپيد ؛
در هم شكست چهره محنت كشيده اش ،
دستی به موی خويش فرو برد و گفت : ” وای ! “
اشكی به روی آيينه افتاد و ناگهان
بگريست های های ؛
دريای خاطرات زمان گذشته بود ،
هر قطره ای كه بر رخ آيينه می چكيد
در كام موج ، ناله جانسوز خويش را
از دور مي شنيد .
طوفان فرونشست ... ولي ديدگان پير ،
می رفت باز در دل دريا به جست و جو...
در آب های تيره اعماق ، خفته بود :
يك مشت آرزو !
دریچه ادراکی مصنوعی فراتر نخواهم رفت.
زندگی بدئن تئ تکرار بی وقفه ثانیه هاست و
لحظه های باتو که نبض من از سرعت نور فراتر
می رود و تو بازم هم ستاره ای دست نیافتنی میان
شبهای تارم .
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
