تبليغاتX
عشق بارانی


عشق بارانی

سوز جان بگذار و بگذر
اسیر وناتوان بگذار و بگذر
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش بگذار و بگذر
 دلی چون لاله بی داغ غمت نیست
 بر این دل هم نشان بگذار و بگذر
 مرابا یک جهان اندوه جانسوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر
 دوچشمی را که مفتون رخت بود
 کنون گوهرفشان بگذار و بگذر
درافتادم به گرداب غم عشق
مرا در این میان بگذارو بگذر
به او گفتم حمید از هجر فرسود
به من گفتا : جهان بگذار و بگذر

                    «حمید مصدق»

نوشته شده در پنجشنبه 8 بهمن1388ساعت 10:54 توسط امین| |

تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من
ستاره سوختگانند مهربان با من
به یاد عشق تو تا من ترانه خوان گشتم
جهان و جمله جهان شد ترانه خوان با من
ز بیخ و بن بکند کوه درد و غم این سیل
 چنین که گریه کند چشم آسمان با من
رسد همیشه به فریاد باده نوشان حق
بگفت این سخن آن میر می کشان با من
بساط خویش به جای دگر برم زین شهر
چنین که گشته عسس سخت سرگران با من
شرار شوق تو در دل نمی شود خاموش
هنوز یاد تو این یاد مهربان با من
دلم گرفت از این لحظه های تنهایی
ترحمی کن و بازآ بمان با من
 چه سالها که گذشت و نرفتی از یادم
 هنوز عشق تو این عشق جاودان با من

                          «حمید مصدق»

نوشته شده در پنجشنبه 8 بهمن1388ساعت 10:51 توسط امین| |

زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم
دل دادم و شعر عشق انشا کردم
نی نی غلطم کجا سرودم شعری
تو شعر سرودی و من امضا کردم
خوب یا بد تو مرا ساخته ای
تو مرا صیقلی کرده و پرداخته ای

                   «حمید مصدق»

نوشته شده در پنجشنبه 8 بهمن1388ساعت 10:47 توسط امین| |

کجایی ای رفیق نیمه راهم
که من در چاه شبهای سیاهم
نمی بخشد کسی جز غم پناهم
نه تنها از تو نالم کز خدا هم

                   «مشیری»

نوشته شده در شنبه 3 بهمن1388ساعت 18:0 توسط امین| |

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو
یک روز نگشت خاطرم شاد از تو
دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من
یک جان و هزار گونه فریاد از تو

             «فریدون مشیری»

نوشته شده در شنبه 3 بهمن1388ساعت 17:57 توسط امین| |

در پی آن نگاه های بلند
حسرتی ماند و
آه های بلند

         «فریدون مشیری»

نوشته شده در شنبه 3 بهمن1388ساعت 17:56 توسط امین| |

عشق هرجا رو کند آنجا خوش است
گر به دریا افکند دریا خوش است
گر بسوزاند در آتش دلکش است
ای خوشا آن دل که در این آتش است
تا بینی عشق را ایینه وار
آتشی از جان خاموشت برآر
هر چه می خواهی به دنیا نگر
دشمنی از خود نداری سخت تر
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو خورشیدوار
عشق هستی زا و روح افزا بود
هر چه فرمان می دهد زیبا بود

                        «فریدون مشیری»

نوشته شده در شنبه 3 بهمن1388ساعت 17:54 توسط امین| |

زمان نمی گذرد عمر ره نمیسپرد
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
نه شب هست و نه جمعه
نه پار و پیرار است
جوان و پیر کدام است زود و دیر کدام است
اگر هنوز جوان مانده ای به آن معناست
که عشق را به زوایای جان صلا زده ای
ملال پیری اگر میکشد تو را پیداست
که زیر سیلی تکرار
دست و پا زده ای
زمان نمی گذرد
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
خوشا به حال کسی
که لحظه لحظه اش از بانگ عشق سرشار است

                                      «فریدون مشیری»

نوشته شده در شنبه 3 بهمن1388ساعت 17:51 توسط امین| |

نمی دانم چرا دیوانه گشتم

نمی دانم چرا سرمست عشقم

 

نمی دانم چرا عاشق ترینم

نمی دانم چرا رسوا شدم من

 

نمی دانم تو این دنیای غربت

چرا بی کس؟چرا تنها شدم من

 

فقط می دانم ای زیباترینم

بمان لیلی بمان تو بهترینم

نوشته شده در سه شنبه 22 دی1388ساعت 15:29 توسط امین| |

زندگی مانند درخت بی برگی است

که اگر هر روزت را با عشق آغاز کنی

یک برگ سبز

اما اگر روزت بی عشق آغاز گردد

یک برگ زرد

به درخت اضافه می شود! 

نوشته شده در جمعه 18 دی1388ساعت 21:34 توسط امین| |

امشب فهمیدم،

 که خاطرات مانند درختی است

این درخت، مثل درخت سیبی است

که وقتی خاطرات خوبی دارد سیب سرخ است

و وقتی که خاطره ی بدی باشد سیب کرم خوده ایست

اما نمی دانم چرا وقتی تو تنهایم گذاشتی سیب

یاد تو ،

سرخ تر از همیشه از درخت افتاد در دستم...!

                                                «امین»

نوشته شده در جمعه 18 دی1388ساعت 21:30 توسط امین| |

هنوز شعله کشد آتش نهانی من

هنوز خسته،نفس می زند جوانی من

 

هنوز از چمن کودکی من به جا مانده ست

دو برگ سبز دراین چهره ی خزانی من

 

گذشت شوکت رنگین آن همیشه بهار

به زرد . سرخ زند باغ زندگانی من

 

ورق ورق همه روزها پراکنده ست

زتند باد مگر بپرسی نشانی من

 

بجز غم تو که بر عهد خویش پای فشرد

دگر کسی ننشیند به همزبانی من

نوشته شده در پنجشنبه 17 دی1388ساعت 22:51 توسط امین| |

تو نیستی که ببینی چگونهدور از تو

به روی هرچه دراین خانه است

غبار سربی اندوه بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

به جز تو یاد همه چیز را رها کرده است.

 

غروب های غریب

در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین

                      ستاره بیمارست

دو چشم خسته من

در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است

تو نیستی که ببینی!

                        «فریدون مشیری»

نوشته شده در پنجشنبه 17 دی1388ساعت 22:25 توسط امین| |

بی تو ،من کجا روم؟کجا روم؟

هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم،

من مگر زدست خود کنم فرار!

 

تا لبم،دگر نفس نمی رسد،

ناله ام به گوش کس نمی رسد،

می رسی به کام دل که بشنوی:

ناله ای از این قفس نمی رسد...!

                           <فریدون مشیری>

نوشته شده در چهارشنبه 16 دی1388ساعت 15:4 توسط امین| |

دلتنگیم و دیدار تو درمان من است

           بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی

          آنچه از غم هجران تو بر من است

نوشته شده در شنبه 12 دی1388ساعت 11:36 توسط امین| |

اینجا چرا تاریک است

     پس

           کجاست ستاره ی من؟

نوشته شده در شنبه 12 دی1388ساعت 11:27 توسط امین| |

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

             یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

                       با بخت من طریق مروت فرو گذاشت

                                    یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

 گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

             چو سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

                        شوخی مکن که مرغ دل بی قرار من

                                   سودای دام عاشقی از سر بدر نکرد

 هرکس که دید روی تو بوسید چشم من

             کاری که کرد دیده من بی نظر  نکرد

                         من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع

                                     کو خود بما گذر چو نسیم سحر نکرد

                                                                          «حافظ»

نوشته شده در پنجشنبه 10 دی1388ساعت 11:4 توسط امین| |

چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد
                        نفس بیاد خوشش مشکبار خواهم کرد
بهرزه بی می و معشوق عمر میگذرد
                        بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد
هر آبرویی که اندوختم زدانش و دین
                        نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد
چو شمع صبحدمم شد زمهر او روشن
                        که عمر بر سر این کار و بار خواهم کرد
بیاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
                        بنای عهد قدیم استوار خواهم ساخت
صبا کجاست که این جان خون گرفته چو گل
                        فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد
نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ
                        طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد
نوشته شده در پنجشنبه 10 دی1388ساعت 10:55 توسط امین| |

دوستم بدار که مرهم دوست داشتنت روی زخم کهنه ی بی کسیم

موثر مرهمیست.عمق جراحت فراقت را جز تو چه کس میداند؟

وای که این هجران پر مصیبت بر هیچ کس مباد!

دلتنگم و دیدار تو درمان من است

                    بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی

                   آنچه از غم هجران تو بر جهان من است

نوشته شده در چهارشنبه 9 دی1388ساعت 8:38 توسط امین| |

بگذار شیطنت عشق، چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید،

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد ، اما

کوری را بخاطر آرامش تحمل مکن.

                                    «دکتر علی شریعتی»

نوشته شده در دوشنبه 30 آذر1388ساعت 22:57 توسط امین| |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست